ไม่เคยได้ไปเที่ยวแล้วรู้สึกสบายใจอย่างนี้มานานแล้วนะ

ตั้งแต่ไปปายมาเมื่อปีที่แล้ว การไปเที่ยวแต่ละครั้ง มันก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกัน

 

การไปเสม็ดของฉันคราวนี้ มันสบายใจมาก พักที่อ่าวหวาย

ที่นี่สงบมาก เป็นส่วนตัว เหมาะสำหรับคนที่รักสันโดษ และมีโลกส่วนตัวสูงอย่างฉันนะ

ถ้าใครอยากที่จะหลีกหนีความวุ่นวายและมีเวลาเที่ยวไม่มากนะ มาที่นี่ได้เลย

ยังมีอีกเรื่องที่มาสนับสนุนความสงบของฉัน ฉันได้พบว่ามีคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่ง

พวกเขาเป็นใบ้นะ มาพักที่นี่เหมือนกัน ดูพวกเขาสนุกสนานกันมากกับการพักผ่อนที่นี่

ฉันได้เฝ้าสังเกตุดูพวกเขา แล้วก็พบว่า พวกเขาดูมีความสุขมาก

ดูอาจจะมากกว่าคนปกติอย่างฉันด้วยซ้ำ  บางครั้ง ความเงียบก็ทำให้มีความสุขได้

 

หลังจากกินข้าวกลางวันแล้ว ฉันก็หยิบฉวยหนังสือ และผ้าที่ตระเตรียมมา

ไปเดินหามุมสงบใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ใกล้ ๆ บ้านพักหน้าชายหาดนั่นเอง

ส่วนเพื่อนร่วมทางของฉันเลือกที่จะดูทีวีอยู่ในห้องก่อน โดยเจ้าหล่อนบอกไล่หลังว่าจะตามมา

“สงสัยเจ้าหล่อนคงจะกลัวตัวดำ ซึ่งมันก็คงไม่ทันแล้วแหละ เพราะหล่อนเป็นคนผิวสีแทน แทนขาวตะหาก”

นั่นเป็นความคิดของฉันที่อยู่ในใจนะ แต่มันอาจจะคิดดังไปหน่อย

 

ฉันเลือกที่จะอ่านนิยายโรแมนติค “ไม่ไกลกันเกินปาย” ของคุณจักรพันธ์  ขวัญมงคล

เป็นเรื่องราวความรักของหนุ่มนักแต่งเพลงกับหญิงสาวหลาย ๆ คนที่ผ่านเ้ข้ามาในชีวิต

มูน เป็นผู้หญิงที่ทำให้เขาต้องกลับไปซ่อมแซมความรู้สึกที่ปาย โดยการเดินทางกลับไปปายเป็นครั้งที่ 2

นิยายโรแมนติคนี่แหละเหมาะที่สุดสำหรับการมานอนอ่านที่ริมทะเลแบบนี้ ฉันว่านะ คุณว่าไหมล่ะ

 

พอแดดร่ม ลมคล้อย พระอาทิตย์เริ่มหล่นไปทางด้านหลังของหาด

ฉันก็เห็นผู้คนเริ่มออกมาทำกิจกรรมกันตามหน้าชายหาด แตกต่างกับช่วงกลางวัน

ที่ชายหาดนั้น ร้างไร้ผู้คน บ้างก็ออกมาเตะบอลกัน บ้างก็ลงเล่นน้ำ

มันก็เลยทำให้ฉันต้องละทิ้งการอ่านหนังสือเอาไว้ก่อน เพราะรู้สึกว่า ไม่ได้แล้ว อยู่เฉยไม่ได้แล้ว

ทะเลรอเราอยู่ข้างหน้านี่เอง จะช้าอยู่ใย เดี๋ยวทะเลจะเหงาอะ

 

 

เวลาที่เราได้เดินทางไปในที่ที่ไกลแสนไกลอย่างเวลาไปทะเลอย่างนี้

ถ้าคุณเกิดนึกถึงหรือคิดถึงใครบางคนขึ้นมา

ใครคนนั้นเข้ามาวนเวียนอยู่ในความคิดของคุณ มันหมายความว่ายังไงกันนะ

เขาคงเป็นคนที่คุณมอบความรู้สึกดีดีให้ แค่นั้นหรือเปล่า แล้วถ้าไม่ใช่ มันคืออะไร

แล้วฉันจะลองหาคำตอบดูนะ …