วันนี้ … ฉันร้องไห้

กับปัญหาที่มันไม่ใช่ปัญหาของตัวเอง คงสงสัยสินะว่าทำไมฉันต้องร้องไห้ ในเมื่อมันไม่ใช่ปัญหาของฉัน

ก็แล้วทำไม … ทำไม …

ก็เพราะมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากและเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวและไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้น

ฉันสับสน ว่าควรจะทำยังไง จะรู้สึกยังไงต่อไปดี ทุกอย่างจะยังคงดำเนินต่อไปได้อย่างสวยงามมั้ย

แล้วจะจบเรื่องนี้ได้อย่างไร

ฉันควรจะนำตัวเองเข้าไปอยู่ในวังวนนั้น หรือควรจะถอยและดูอยู่ห่าง ๆ ซึ่งมันก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

ถ้าฉันเข้าไป มันก็คงไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ในสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น แล้วมันอาจทำให้ตัวเองเครียดหนักเข้าไปอีก

โดยที่ตัวปัญหาไม่มีทางรู้เลยด้วยซ้ำ

แล้วถ้าฉันดูอยู่ห่าง ๆ มันก็อาจจะแค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย กว่าที่ความรู้สึกของฉันมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

จริงอยู่ เวลาเยียวยาทุกสิ่งได้ แต่บางครั้ง เรื่องบางเรื่องมันก็แค่หายไปในช่วงเวลาที่เรามีอะไรให้ต้องสนใจมากกว่า

แต่มันจะหวนกลับมาในขณะที่มีอะไรบางอย่างมาสะกิดใจ

…………………..

และแล้ว ในที่สุด ณ วันนี้ ใช่ ณ ตอนนี้นะ เพราะในอนาคตข้างหน้า ฉันไม่รู้

ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่า จะเลือกทางเลือกที่ 2 คือ ขอดูอยู่ห่าง ๆ เพราะไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้

มีคนบอกว่า ถ้าไม่เจอกับตัวเอง ก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจความรู้สึกหรอก

ใครบอกกัน ก็ฉันเคยเจอกับตัวเองมาแล้วต่างหาก แต่ฉันก็สามารถนำตัวเองออกมาจากปัญหานั้นได้

โดยที่ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บมาก อาจเป็นเพราะว่า มันอาจยังไม่ใช่ถึงกับเป็นความรักก็ได้นะ